चितवन । मायाले न भूगोल जान्दैन, न त भाषा नै । अन्नपूर्ण सर्किटको उकालोमा भारी बोक्ने सुनिल र सात समुद्र पारबाट आएकी एम्माको यो कथाले साँचो प्रेमको परिभाषा फेरि एकपटक विश्वसामु प्रस्ट पारेको छ ।
हिमालको काखमा, अन्नपूर्ण सर्किटको उकालो बाटोमा दुई फरक संसारका मानिसहरूको भेट भयो-सुनिल र एम्मा । सुनिल, नेपालका एक साधारण तर मेहनती युवक, जो ट्रेकमा पोर्टर (भरिया) को रूपमा काम गर्थे । उनको जीवन कठिनाइले भरिएको थियो, तर अनुहारमा सधैं मुस्कान झल्किन्थ्यो । अर्कोतर्फ, एम्मा-इङ्ग्ल्यान्डकी एक शिक्षित र सफल नर्स-संसार घुम्ने र नयाँ अनुभव खोज्ने सपना बोकेर नेपाल आएकी थिइन् ।
त्यो भेट सुरुवातमा सामान्य थियो-एक यात्रु र एक सहायकबीचको सम्बन्ध । तर दिनहरू बित्दै जाँदा, पहाडका उकालोहरू जस्तै उनीहरूको सम्बन्ध पनि गहिरिँदै गयो । एम्माले सुनिलको सरलता, इमानदारी र मिहिनेतलाई मन पराइन् । सुनिलले एम्माको दयालु हृदय र नम्र स्वभावमा आफ्नो संसार देखे ।
“एम्माले सुनिलको सरलतामा आफ्नो संसार देखिन् भने सुनिलले एम्माको नम्रतामा आफ्नो भविष्य देख्न थाले ।”
ट्रेक सकियो, बाटाहरू छुट्टिए । एम्मा आफ्नो देश फर्किइन्, तर मन भने नेपालमै सुनिलसँगै अड्कियो । केही समयपछि उनले एउटा साहसी निर्णय लिइन्-आफ्नो आरामदायी जीवन र जागिर छोडेर फेरि नेपाल फर्कने ।
नेपाल फर्किएपछि उनले स्वयंसेवा गर्दै आफ्नो प्रेमलाई अझ नजिकबाट महसुस गरिन् । त्यो सम्बन्ध अब केवल भेटघाटमा सीमित थिएन, त्यो त विश्वास, त्याग र साँचो मायामा परिणत भइसकेको थियो । अन्तत : उनीहरू सँगै हुने निर्णयमा पुगे। अहिले उनीहरू इङ्ग्ल्यान्डमा सँगै बसिरहेका छन्-जहाँ दूरीले होइन, माया र सम्झनाले उनीहरूको कथा लेखिरहेको छ ।
यो कथाले हामीलाई सिकाउँछ माया कहिल्यै ठाउँ, भाषा वा परिस्थितिले रोकिँदैन । जहाँ साँचो मन मिल्छ, त्यहीँ संसार सुन्दर बन्छ ।
